บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลินซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน(ตึกเวิรด์เทรดถล่ม)หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย..
 
ทุกวันนี้..เรามีตึกสูงขึ้น..มีถนนกว้างขึ้น..แต่ความอดกลั้นน้อยลง

เรามีบ้านใหญ่ขึ้น.. แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง

เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น.. แต่สุขภาพกลับแย่ลง

เรามีความรักน้อยลง.. แต่มีความเกลียดมากขึ้น

เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้วแต่เรากลับพบว่า....แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น...

เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้วแต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง

เรามีรายได้สูงขึ้น.. แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง..

เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้น.. แต่สุขภาพแย่ลง..

ทุกวันนี้..ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คนแต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น

ดังนั้น……จากนี้ไป…… ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่า..เพื่อโอกาสพิเศษเพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว

จงแสวงหา..การหยั่งรู้..

จงนั่งตรงระเบียงบ้าน..เพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่..โดยไม่ใส่ใจกับความ…..อยาก…

จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น……. 

กินอาหารให้อร่อย.. ไปเที่ยวในที่..ที่อยากจะไป..

ชีวิต..คือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุข...ไม่ใช่เพียงแค่..การอยู่ให้รอด..

เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย

น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้

เอาคำพูดที่ว่า…….สักวันหนึ่ง……..ออกไปเสียจากพจนานุกรม

บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน

อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง.. ที่จะทำอะไรก็ตาม..ที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น

ทุกวัน..ทุกชั่วโมง..ทุกนาที..มีความหมายเราไม่รู้เลยว่าเมื่อไร..มันจะสิ้นสุดลง